"Ik had last van woordblindheid en een rekenstoornis en het is me gelukt. Ik ben het levende bewijs dat het kan."

Als jong kind werd Anita bestempeld als moeilijk lerend kindje en achter in de klas gezet. Eigenlijk werd ze daar vergeten. Later bleek dat Anita woordblindheid (dyslexie) en een leerstoornis met rekenen (dyscalculie) had. Lezen was lastig, schrijven nog meer. Rekenen ook. Drie dingen tegelijk, vanaf het begin.  
 

Overleven met smoezen

In het dagelijks leven leerde Anita het te verbergen. Bijvoorbeeld door anderen te laten schrijven. "Joh, doe jij dat even, jij schrijft toch beter dan ik." Het werkte, maar de schaamte bleef. "Dat is erin gegroeid, tot op de dag van vandaag."

Ze weet hoe het voelt om niet mee te kunnen met de klas. Hoe je op een gegeven moment stopt met vragen. Ze was altijd bang voor wat anderen dachten. Dat voelde heel eenzaam.
 

Hetzelfde gevoel, opnieuw

Anita besloot toch een mbo-opleiding te gaan doen. Toen kwamen die gevoelens meteen terug. Precies hetzelfde als vroeger. Het gevoel dat ze niet meekan met de rest.

Ze ging toch. En ze haalde het diploma. Het was heel zwaar, maar het is gelukt.
 

Eerlijk zijn loonde

Ze zag een vacature. Ze reageerde en had opeens een sollicitatie. Bij het gesprek vertelde ze eerlijk over haar dyslexie en dyscalculie. Het was geen probleem.

"Ik ben van ver gekomen. Maar ik heb het gehaald. Ik ben er trots op."
 

Aan iedereen die het herkent

"Niks is onmogelijk. Het heeft veel gebracht, zoveel rijkdom. Pak je kansen en ga ervoor." 

Stem nu op Anita