"Had ik het maar eerder gedaan."
Henry groeide op met een Ierse moeder die geen Nederlands sprak. Zijn vader was zeeman. Hij was lange periodes niet thuis. Als zijn vader er was, sprak hij met een zwaar dialect. Een stevige basis voor taal kreeg Henry nooit. Op de basisschool was het al snel duidelijk: lage cijfers en geen fijn gevoel.
Maar hij redde zich. Hij leerde door goed te kijken. Als assistent-kok werkte hij 39 jaar lang op gevoel en precisie. Dat deed hij door goed te kijken naar anderen en door aan te voelen wat een gerecht nog nodig had.
Thuis deed zijn vrouw de administratie en hielp ze de kinderen met school.
Zijn zoon zei: papa, ga naar taalles
Toen Henry door ziekte niet meer kon werken, viel er iets weg. Dat deed pijn. Maar het gaf hem ook tijd. Zijn zoon zag de kans: "Wij hebben nu allemaal een goede baan. Nu heb jij tijd om te leren."
Henry ging.
Vooruitgang voelt heel fijn
Hij begrijpt nu regels die hij vroeger niet snapte. Hij whatsappt met familie en vrienden. En hij voelde iets wat hij niet had verwacht: vooruitgang. "Dat was een fijn gevoel."
Henry is trots op zichzelf. En op zijn zoon, die hem die duw gaf.
Aan iedereen die twijfelt
"Vooral doen. Je krijgt er heel veel voor terug. Zelfvertrouwen, geen schaamte meer. Wees er open over."
Taalheldenprijs wordt mogelijk gemaakt door
