"Ik wil het nooit meer missen. Er is een wereld opengegaan."
Jan zijn familie zijn reizigers van oorsprong. Op school werd hij achter in de klas gezet. Hij zou de andere kinderen afleiden. Leren lezen en schrijven gebeurde nooit echt. Dat was tientallen jaren geen probleem. Zijn vrouw regelde alles. Tot zij een ongeluk kreeg en dat niet meer kon.
Het moment dat alles veranderde
Opeens moest Jan voorlezen aan zijn kleinkinderen. Hij verzon verhalen bij de plaatjes in het boek. Tot de kinderen hem erop aanspraken: het verhaal klopte niet. Het was anders dan toen oma het had voorgelezen.
"Ik krijg nog steeds zweet als ik daaraan denk." Maar het was een andere opmerking die hem deed besluiten de stap te zetten. Zijn kleinkinderen zeiden: “Opa kan toch ook niet lezen en hij hoeft ook niet naar school. Dus wij ook niet.”
Op dat moment besloot Jan: ik ga naar school.
Een wereld die openging
Niet kunnen lezen betekende altijd afhankelijk zijn. Van anderen, voor alles. Borden langs de weg kon ik niet lezen. Verdwalen zat er altijd in. "Ik kon alleen maar plaatjes kijken."
Dat is verleden tijd. "Het is niet te beschrijven. Het is niet uit te leggen. Het is prachtig nu." Jan is zelfstandig. Hij hoeft geen hulp meer te vragen. Hij hoeft geen smoezen meer te verzinnen.
En zijn kleinkinderen? Die zien nu met eigen ogen hoe belangrijk het is om naar school te gaan. "Ik hoef niet meer te liegen. Het is top nu."
Aan iedereen die twijfelt
Jan heeft een boodschap voor mensen die nog niet de stap hebben gezet: "Meld je aan. Pak die kans. Het was moeilijk, vooral de schaamte. Maar het is het waard."
Taalheldenprijs wordt mogelijk gemaakt door
